z powieścią Łotewską

„Zielone żagle złudzeń” – opowiadania łotewskie …Drzewa są niepodobne do ludzi, ale ludzie są jak drzewa. Jestem spokojnym i samotnym drzewem, które wywabiono w pole. Zapalił mnie piorun. Muszę nauczyć się cierpliwości drzewa, jego surowości i wytrzymałości na mróz, odporności na  ogień i śmierć. Jego uczciwości, milczenia i dostojeństwa. Muszę mieć jego mocne nerwy, kiedy ogień wije się wśród gałęzi, płomień brązowieje wokół pnia, żółte jantarowe liście płoną smolnymi pochodniami…

Skujinś  Zigmunds - „Memuary młodego mężczyzny” Autor- łotewski prozaik - ukazuje środowisko młodzieży, problemy i przeżycia 20-latków. Bohater, 30-letni naukowiec wraca pamięcią do niezbyt jeszcze odległych czasów swej studenckiej miłości, młodzieńczych fascynacji i odczuć, starając sie znaleźć odpowiedź na wiele nurtujących go wtedy pytań.

Kolbergs Andris  - „Człowiek, który przebiegał przez ulicę” Kryminał łotewski. Właściwie nie jest to kryminał w ścisłym znaczeniu, mimo że już na pierwszych stronach pada trup, a raczej powieść obyczajowa z wyraźnym wątkiem sensacyjnym. Rozróżnienie to jest o tyle istotne, że prawdziwym bohaterem powieści Andrisa Kolbergsa (rocznik 1938) nie jest ofiara – dwudziestokilkuletnia Tamara Łakomowa, ani prowadzący śledztwo w jej sprawie porucznik milicji Doben, ani też przedstawiciele gangu odzieżowych aferzystów, ale miasto Ryga i jej mieszkańcy. Książka wprost pęka od przenikających się wątków - wątek śmierci Łakomowej miesza się z wątkiem (bardzo szczegółowo opisanym) nadużyć w fabryce ubrań, ten zaś z kolei przeplata się z historiami kilkunastu postaci – mieszkańców miasta. Akcja toczy się od lat trzydziestych po lata siedemdziesiąte; często na kilkadziesiąt stron czytelnik traci z oczu daną postać, po czym postać ta powraca w najmniej spodziewanym momencie i w nieoczekiwanej roli.

Harijs Gulbis - „Dolina Sitowia” Ta powieść-rzeka opowiada o losach trzech pokoleń rodziny łotewskiej, w której odbija się historia narodu łotewskiego, wciągniętego wbrew własnej woli w zawieruchę dwóch wojen i rewolucji. Obserwuje się tu życie rodziny pracowitej i uczciwej, która zmaga się z ustawicznymi przeciwnościami losu. Nie ma tu miejsca na romantyczną miłość, na gwałtowne porywy serca, jest tylko ciężka praca i wieczne poczucie obowiązku wobec rodziny i wobec innych ludzi. Bohaterka powieści stwierdza u kresu swych dni, że życie, które przeżyła, nie było naprawdę jej życiem, że to prawdziwe życie umknęło, przeciekło przez palce, utracone na zawsze.